Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Mert Aras Demirci
Mert Aras Demirci

Ruhumuzu kaybetmeyelim arkadaşlar, insanlığımızı kaybetmeyelim!

Ruhumuzu kaybetmeyelim arkadaşlar…

Zaman çok zor. Öylesine zor, öylesine karmaşık ve öylesine acımasız bir çağın içinden geçiyoruz ki bazen yaşadıklarımızı anlamakta, bazen gördüklerimizi izah etmekte, bazen de hissettiklerimizi anlatacak kelimeleri bulmakta güçlük çekiyorum.

Dünya değişiyor, zaman değişiyor, insanlar değişiyor. Hayat, alışık olmadığımız bir hızla akıp giderken bizi de önüne katıyor. Bazen nereye savrulduğumuzu, hangi değerimizi geride bıraktığımızı, hangi güzelliğimizi kaybettiğimizi bile fark edemiyoruz.

Öyle garip bir çağ ki bu, her şeye ulaşabiliyoruz ama birbirimize ulaşamıyoruz. Dünyanın öbür ucunda olup bitenleri saniyeler içerisinde öğreniyoruz ama yanı başımızdaki insanın yüreğinde kopan fırtınaları duyamıyoruz. Binlerce insanla iletişim kurabiliyoruz ama bir insanın derdine gerçekten ortak olmakta zorlanıyoruz.

Söz çoğaldı, anlam azaldı. Kalabalıklar büyüdü, yalnızlık derinleşti. İmkânlarımız arttı ama birbirimize ayırdığımız zaman azaldı.

Ve ben bütün bunlara bakarken kendi kendime soruyorum:

Biz ne zaman bu kadar uzaklaştık birbirimizden? Ne zaman birbirimizin acısına yabancı, sevincine kayıtsız, gözyaşına ilgisiz olduk?

Ne zaman bir insanı anlamak yerine yargılamayı, dinlemek yerine konuşmayı, sevmek yerine uzaklaşmayı tercih eder hâle geldik?

Bilmiyorum…

Gerçekten bilmiyorum.

Belki anlatmaya çalıştığım onlarca mesele var. Belki hepsini alt alta, üst üste, yan yana koysam yine de içimdeki bu büyük sızıyı tarif edemem. Belki anlattıklarımın bir kısmını anlayacaksınız, belki bazılarını anlatmayı ben başaramayacağım.

Çünkü yaşadığımız bu büyük savruluşu yalnızca birkaç cümleyle açıklamak mümkün değil.

Bazen insanlığın tarih boyunca yaşadığı en büyük manevi yıkımlardan birine tanıklık ediyormuşuz gibi geliyor bana. Teknolojinin, zenginliğin, gösterişin, hızın ve bitmek bilmeyen dünya telaşının arasında insanın kendisini, ruhunu ve yaratılışındaki güzellikleri kaybetmesinden korkuyorum.

Ama en çok da bütün bunlara alışmamızdan korkuyorum.

İnsan, insanın yüreğine dokunamaz hâle gelirse…

Bir düşünün arkadaşlar…

Yazıyoruz ama yazdıklarımızın bir değeri kalmıyor. Konuşuyoruz ama sözlerimiz karşılık bulmuyor. Seviyoruz ama sevgimizin kıymeti bilinmiyor. Birine gönlümüzü açıyoruz, bazen o gönlün kapısında yapayalnız kalıyoruz.

İnsan, karşısındaki insanın kalbine ulaşamayınca ne kadar da yoruluyor.

Bir söz söylüyorsunuz, anlaşılmıyor. Bir derdinizi anlatıyorsunuz, duyulmuyor. Bir sevgiyi büyütmek istiyorsunuz, karşılığında ilgisizlik buluyorsunuz. Bir dostluğa tutunuyorsunuz, bazen en çok orada inciniyorsunuz.

İşte bütün bunların içinde insanın ruhu yoruluyor.

Öyle zamanlar oluyor ki birbirimize ne duygularımız dokunuyor ne sözlerimiz. Aynı masada oturuyoruz ama birbirimizi anlamıyoruz. Aynı evin içinde yaşıyoruz ama birbirimizin gönlünden habersiz kalıyoruz. Aynı hayatı paylaşıyoruz ama birbirimizin acısına ortak olamıyoruz.

Peki, insanı insan yapan nedir?

Yalnızca yaşaması mı? Konuşması mı? Çalışması, kazanması, biriktirmesi mi?

Hayır!

İnsanı insan yapan vicdanıdır, merhametidir, sevgisidir, başkasının acısını kendi yüreğinde hissedebilmesidir.

Bir yetimin başını okşayabilmesidir. Bir yoksulun hâlinden anlayabilmesidir. Bir dostunun gözündeki hüznü fark edebilmesidir. Hiçbir karşılık beklemeden iyilik yapabilmesidir.

İnsanı insan yapan, başka bir insanın hayatına güzellik katabilmesidir.

Ve bunları kaybettiğimizde geriye ne kalacak?

En yakınlarımız bile birbirine yabancılaşıyorsa…

İtiraf edeyim, korkuyorum arkadaşlar.

Hem de çok korkuyorum.

Bazen en yakın dost bildiğimiz insanların bile bizi anlamadığını görüyorum. Bazen aynı kandan, aynı aileden, aynı gönül ikliminden gelen insanların birbirlerine sevgi göstermekten uzaklaştığına şahit oluyorum.

Birbirimizin gönlüne sevgi tohumları ekmekte neden bu kadar zorlanıyoruz?

Bir insanı kırmak bu kadar kolayken onun gönlünü almak neden bu kadar zor?

Bir dostu kaybetmek birkaç sözle mümkünken bir dostluğu korumak için neden aynı gayreti gösteremiyoruz?

Oysa insanın en büyük zenginliği, yanında kendisini anlayan bir başka insanın bulunması değil midir?

Düştüğünde elinden tutan, yorulduğunda omzuna dokunan, konuşamadığında suskunluğunu anlayan, sevincini kendi sevinci bilen bir dost…

Bundan daha büyük hangi servet olabilir?

Ne yazık ki bazen dostlukları da menfaatlerin terazisinde tartıyoruz. İnsanların kıymetini bize sağladıkları faydayla ölçüyoruz. İhtiyacımız olduğunda arıyor, işimiz bittiğinde unutuyoruz.

Sonra da neden yalnızlaştığımızı soruyoruz.

Çünkü birbirimizin hayatında var olmayı değil, birbirimizden bir şeyler almayı öğreniyoruz.

Oysa sevginin hesabı olmaz. Merhametin karşılığı aranmaz. Gerçek dostluk, insanın iyi gününde yanında görünmekten ibaret değildir.

Dostluk, zor zamanında da aynı yüreği taşıyabilmektir.

Bu çağda en büyük mücadele, insan kalabilmektir

Bütün bu savruluşların arasında hâlâ inanıyorum ki yapabileceğimiz çok şey var.

Her şeyden önce durduğumuz yeri korumalıyız.

İmanımızı, insanlığımızı, vicdanımızı, merhametimizi, sevgimizi, sevdamızı, aşkımızı ve bizi biz yapan değerlerimizi korumalıyız.

Çünkü zamanın bizi nereye sürüklediğinden daha önemli bir mesele var: Biz o savruluşun içerisinde kim olarak kalacağız?

Dünyanın hoyratlığına benzemek zorunda değiliz. Herkes sevgisizleşiyor diye sevgiden vazgeçmek zorunda değiliz. Herkes birbirini kırıyor diye biz de kırmak zorunda değiliz.

Herkesin sustuğu yerde hakkı söyleyebiliriz. Herkesin yüz çevirdiği yerde bir insana el uzatabiliriz. Herkesin karanlıktan şikâyet ettiği yerde küçücük de olsa bir ışık yakabiliriz.

Belki bütün dünyayı değiştiremeyiz. Belki insanlığın bütün acılarını dindiremeyiz. Belki kaybolan bütün güzellikleri geri getiremeyiz.

Ama kendi yüreğimizi koruyabiliriz.

Bir başka insanın yüreğini incitmemeyi başarabiliriz.

Bir çocuğa umut, bir yaşlıya teselli, bir yoksula destek, bir dosta güven olabiliriz.

Ve en önemlisi, bizimle aynı insani değerleri taşıyan, aynı güzelliklerin peşinden yürüyen insanları bulabiliriz.

Birbirimizin elinden tutabiliriz.

İyiliği, merhameti, vicdanı ve insanlık onurunu savunmak için yan yana gelebiliriz. Gerektiğinde kötülüğe, haksızlığa, duyarsızlığa ve sevgisizliğe karşı ortak bir vicdan cephesi oluşturabiliriz.

Bu cephede silahımız sevgi, gücümüz merhamet, yol arkadaşımız vicdan olsun.

Çünkü inanıyorum ki insanlığın yeniden ayağa kalkması, önce insanların birbirine yeniden inanmasıyla mümkün olacak.

Rabb’imizin rahmetinden umut kesmeyelim

Ve bütün bu söylediklerimin sonunda dönüp yine aynı yere geliyorum arkadaşlar.

İmanımıza sarılalım.

Vicdanımıza sarılalım.

İnsanlığımıza sarılalım.

Merhametimizi, sevgimizi, gönlümüzün güzelliklerini kaybetmeyelim.

Rabb’imize sarılalım.

Allah’ın rahmetinden, merhametinden, affından ve lütfundan umut kesmeyelim.

Bunca kötülüğe, bunca hoyratlığa, bunca haksızlığa ve insanlığın yaşadığı bunca acıya rağmen O’nun rahmetine muhtaç olduğumuzu unutmayalım.

Dua edelim.

Yalnızca kendimiz için değil, birbirimiz için dua edelim. Kalplerimizin yeniden yumuşaması, gönüllerimizin birbirine yaklaşması, merhametin yeniden hayatımızın merkezine yerleşmesi için dua edelim.

Birbirimizin iyiliğini isteyelim.

Birbirimizin elinden tutalım.

Çünkü hepimizin bir başkasının sevgisine, anlayışına, merhametine ihtiyacı var. Bugün güçlü olan yarın yorulabilir. Bugün ayakta duran yarın düşebilir. Bugün başkasının gözyaşını silen, yarın kendi gözyaşını silecek bir dost arayabilir.

İşte bu yüzden birbirimize sahip çıkmalıyız.

Kırdığımız gönülleri onarmaya çalışmalıyız. Uzaklaştığımız dostların kapısını yeniden çalmalıyız. Söylemekte geciktiğimiz güzel sözleri daha fazla ertelememeliyiz.

Birbirimize sevgimizi söylemekten utanmayalım.

Birbirimizden özür dilemekten çekinmeyelim.

Birbirimizi affetmeyi öğrenelim.

Çünkü hayat, bir gönül kırıklığını yıllarca taşımak için fazla kısa; sevgiyle yaşayabilmek içinse fazlasıyla kıymetli.

Ne olur, ruhumuzu kaybetmeyelim…

Bakın arkadaşlar…

Günün birinde geriye dönüp baktığımızda ne kadar para kazandığımızdan, kaç insanın bizi tanıdığından, ne kadar büyük işler yaptığımızdan daha önemli bir şey kalacak geriye.

Kaç insanın gönlüne dokunabildik? Kaç insanın derdine ortak olabildik? Kaç kırgınlığı onardık? Kaç insanı yalnızlıktan kurtardık?

Bunların cevabını verebiliyor muyuz?

Asıl meselemiz bu olmalı.

Ben bu çağın hızından çok, insana unutturduğu değerlerinden korkuyorum. Bu çağın gürültüsünden çok, gönüllerimizde büyüyen sessizlikten korkuyorum. İnsanların uzaklaşmasından çok, birbirlerine karşı hiçbir şey hissetmemeye başlamalarından korkuyorum.

Ama yine de umut etmek istiyorum.

İyi insanların hâlâ var olduğuna, merhametin tükenmediğine, sevginin bütün yaralara rağmen yeniden filizlenebileceğine inanmak istiyorum.

Birbirimizin elinden tutarsak, birbirimizi gerçekten dinlersek, yüreğimizdeki iyiliği koruyabilirsek bu büyük savruluşun içerisinde kaybolmadan yürüyebileceğimize inanıyorum.

Ne olur, zamanın kötülüğünü kendimize huy edinmeyelim.

Ne olur, başkalarının merhametsizliği bizim merhametimizi öldürmesin.

Ne olur, birileri sevgimize karşılık vermedi diye sevmekten vazgeçmeyelim.

Birileri dostluğumuzun kıymetini bilmedi diye dostluğa sırt çevirmeyelim.

Ve birileri insanlığını unuttu diye biz insanlığımızı kaybetmeyelim.

Ruhumuzu kaybetmeyelim arkadaşlar…

Çünkü ruhumuzu kaybedersek kendimizi kaybederiz. Kendimizi kaybedersek birbirimizi kaybederiz. Birbirimizi kaybedersek bu dünyadaki en büyük zenginliğimiz olan insanlığımızı da kaybederiz.

Oysa hâlâ vaktimiz var.

Birbirimize sarılmaya, birbirimizi anlamaya, affetmeye, sevmeye ve yeniden insanlığın güzel tarafında buluşmaya hâlâ vaktimiz var.

Gelin, bu zor çağda birbirimizin yükü değil, birbirimizin umudu olalım.

Rabb’imizin rahmetinden umut kesmeyelim.

Ve ne olursa olsun, insan kalmaktan vazgeçmeyelim.

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER