Nasıl ruhsuzlaştım?

Yağmur yağıyor Gazze’ye…

Bizim buralarda yağmur yağınca toprağın kokusunu içimize çekeriz. Bereket deriz. Rahmet deriz. Pencereden seyreder, çayımızı yudumlar, evimizin sıcaklığına şükrederiz.

Gazze’de ise yağmur, evsiz bir çocuğun son sığınağını da elinden alıyor.

Çünkü orada artık ev yok.

Çünkü orada insan, başını sokacak bir çadır bulduğunda kendisini şanslı sayıyor.

Ve şimdi o çadırları da su basıyor.

7 Kasım’da Gazze’ye yağan şiddetli yağmurun ardından yerel yetkililer, yaklaşık 70 bin çadırın sular altında kaldığını açıkladı. Sivil savunma ekiplerine saatler içerisinde 1.500 civarında yardım çağrısı ulaştı.

Yetmiş bin çadır…

Bir insanın ömrü boyunca unutamayacağı kadar büyük bir felaket, bizim haber ekranlarımızda birkaç saniyelik görüntü.

Islanmış döşekler, çamurun içine gömülmüş battaniyeler, kucağında çocuğuyla gidecek yer arayan anneler…

Gazze’de yaşayan Olfat el-Magdub, Reuters’a anlattı. Daha önce yağmur yüzünden günlerce yerde yatmışlar. Şimdi yine yatakları ıslanmış, yine yerde uyumak zorundalar.

Bir düşünün.

Bir annenin çocuğuna verebileceği sıcak bir yatak bile kalmamış.

Peki, bizim içimizde ne kaldı?

Ben bunu düşünüyorum.

Nasıl bu kadar ruhsuzlaştım?

Ne zaman bir çocuğun acısını, telefon ekranında parmağımla geçebileceğim sıradan bir görüntüye dönüştürdüm?

Ne zaman binlerce insanın açlığını bir istatistik gibi okumaya başladım?

Ne zaman ölüm haberlerine alıştım?

Bir zamanlar tek bir çocuğun ölümü dünyayı ayağa kaldırırdı diye düşünürdüm. Şimdi çocuklar ölüyor, şehirler yıkılıyor, aileler yok oluyor; dünyanın güçlü başkentlerinde hayat kendi takviminde ilerliyor.

Toplantılar yapılıyor.

Bildiriler yayımlanıyor.

Liderler konuşuyor.

Gazze’de ise bir baba, çocuklarının ıslanan yatağını nasıl kurutacağını düşünüyor.

Bir anne, akşam ne yedireceğini…

Dünya Gıda Programı, ekim ayında kaynak yetersizliği nedeniyle Gazze’deki gıda desteğini yaklaşık üçte bir oranında azaltmak zorunda kaldığını açıkladı. Yarım milyon insan hayati yardıma erişimini kaybetti. Yaklaşık 1,4 milyon insanın ağır gıda güvensizliği yaşaması bekleniyor.

Bunlar yalnızca rakam değil.

Her rakamın arkasında bir yüz, bir isim, bir ömür var.

Bir zamanlar sofrası olan insanlar bunlar. Bir kapısı, bir penceresi, akşam eve dönmesini bekleyen sevdikleri olan insanlar…

Şimdi bir somun ekmeğe, kuru bir battaniyeye, yağmur geçirmeyen küçücük bir yere muhtaçlar.

Birleşmiş Milletlerin bağımsız soruşturma komisyonu, Gazze’de yaşananları soykırım olarak nitelendirdi. Üstelik Ekim 2026 tarihli raporunda da soykırım niteliğindeki eylemlerin sürdüğünü belirtti.

Buna rağmen ne değişti?

Çadırları su basmış, insanların yatacak yeri yok, yiyecek ekmeği yok, insanlığın en acı dramına, dünyanın en büyük katliamına, tarihin en büyük soykırımına insanlık sessiz…

Dünyanın gözleri önünde bir halkın yaşam şartları yok edilirken uluslararası düzenin büyük sözleri, o insanların küçücük ihtiyaçları karşısında ne kadar da anlamsız kalıyor.

İnsan hakları…

Çocuk hakları…

İnsan onuru…

Bütün bu kavramları kitaplardan, kürsülerden ve diplomatik metinlerden çıkarıp Gazze’deki çamurlu bir çadırın önüne koyun.

Hangisi o çocuğu ısıtacak?

Hangisi açlığını giderecek?

Hangisi annesine güvenli bir gece verecek?

İnsanın ruhunu asıl yaralayan yalnızca kötülüğün varlığı değil; kötülüğün karşısında giderek normalleşen kayıtsızlık.

Korkuyorum.

Gazze’deki çocukların acısını hissetmekten değil, bir gün artık hissedememekten korkuyorum.

Çünkü insanın vicdanı birdenbire ölmez.

Önce bakar, üzülür.

Sonra bakar, iç çeker.

Sonra bakar, alışır.

Ve bir gün bakmadan geçer.

İşte insanlığın en karanlık yenilgisi budur.

Bugün Gazze’de yağmur yağıyor.

O yağmur, evlerini değil, dünyaya duydukları son güveni de ıslatıyor.

Ben ise sıcak odamda bu satırları yazıyorum.

Başımın üzerinde sağlam bir çatı var. Önümde suyum, soframda ekmeğim…

Ve bütün bunların ortasında kendime aynı soruyu soruyorum:

Onların hiçbir şeyi kalmamışken, ben vicdanımın ne kadarını kaybettim?

Belki de asıl mesele Gazze’nin nasıl bu hale geldiği kadar, bizim bütün bunlara bakarak nasıl yaşamaya devam edebildiğimizdir.

Çünkü bir çocuğun çadırı su alırken dünya sessiz kalabiliyorsa, suya gömülen yalnızca o çadır değildir.

İnsanlığın vicdanıdır.

Evet, onlar yaşamaya çalışırken, ne yazık ki insanlık da yaşayan ölülere dönüşüyor…

Acı…