Nöbetçi Eczaneler
Ramazan bizi tutabildi mi?
Ramazan ayı geldi; biz oruç tuttuk. Ama sorulması gereken asıl soru şudur: Acaba Ramazan, bizi biz yapan değerlerle birleştirebildi, tutabildi mi?
Oruç yalnızca mideyi aç bırakmak değildi. Kur’an’da da belirtildiği gibi:
“Oruç, size farz kılındı; umulur ki sakınırsınız.”
Yani oruç, sadece yeme ve içmeden uzak durmak değil; kalbi, dili ve davranışları terbiye etmektir.
Peki, Ramazan’ın ruhu evlerimize, iş yerlerimize, sokaklarımıza ne kadar yansıdı? Sadece aç mı kaldık, yoksa gönlümüzü de doyurabildik mi? Susuzluk çekmekle birlikte sözlerimizi ve öfkemizi kontrol edebildik mi? Gıybetten, kin ve kırgınlıktan uzak durabildik mi
Peygamber Efendimiz (s.a.v) buyuruyor ki:
“Oruç, öfkeni ve kötü sözünü bırakmandadır.”
Bu, orucun gerçek manasını özetler: Sabır, merhamet ve bilgeliktir
Felsefe, İnsan, kendisini kontrol edebildiği ölçüde özgürdür.
Psikoloji, Öfkesini yöneten kişi, hayatını yöneten kişidir.
Sosyoloji ekler: Bireyin disiplinli ruhu, toplumun huzurunu inşa eder. Kültürümüz de hatırlatır: Gerçek ibadet, davranışta görünür; sofrada değil, hayatta hissedilip yaşanandır.
Bir baba, oruçluyken yumuşak ve sabırlı konuşabiliyorsa;
Bir anne, yorgunluğuna rağmen sevgiyle hitap edebiliyorsa;
Bir çocuk Ramazan’ı korkuyla değil, huzurla karşılıyorsa…
İşte o evde oruç sadece fiziksel değil, ruhsal olarak da tutulmuştur.
Ne yazık ki bazen çocuklardan duyuyoruz:
“Ramazan geldiğinde babam sinirli oluyor, bağırıyor. Gelmesini istemem.”
Bu sözler, orucun ruhuyla tam ters bir tabloyu gösterir. Oruç, öfkeyi artırmak için değil, merhameti çoğaltmak için vardır.
Oruç, sadece “ben açım” demekle değil; sözünü yumuşatmak, kalbini temizlemek ve öfkeni kontrol etmekle hakikaten değer kazanır. Bu, toplumsal hayata da yansır. İş yerinde sabır, sokakta nezaket, trafikte tahammül, komşulukta dayanışma artıyorsa; Ramazan’ın bereketi toplumda hissedilmiş, tutmuş demektir.
Eğer davranışlarımız diğer aylardan farklı değilse; öfkemiz, sabırsızlığımız, kalp kırmalarımız eskisi gibi devam ediyorsa, sadece mideden aç kalmışız, Ramazan bizi tutmamış demektir.
İmam Gazali der ki:
“Bedenin açlığı, ruhun doyumuna vesiledir.”
Ramazan, sadece bir ay değil; insanı olgunlaştıran, nefsi terbiye eden bir imtihandır. Açlık, sabırla birleştiğinde, ruhun olgunluğunu sağlar.
O halde Ramazan’ın esas sorusu şudur?
“Sen oruç tuttun mu, yoksa oruç seni mi tuttu?” Cevap “evet” ise, ne mutlu sana. Cevap “hayır” ise, hâlâ telafi edilecek çok gün var. Ramazan, sadece bir ibadet değil; hayatın rehberi, kalbin eğitmeni, topluma örnek bir davranış manifestosudur.
Unutmayalım ki: Oruç sadece açlığı değil, öfkeyi, kibri, nefsi ve sevgisizliği de dizginlerse, hayatın her günü Ramazan gibi olur
“Ramazan, sadece mideni değil, kalbini, sözünü ve davranışını da tutar; gerçek oruç, insanı insan eder, ve toplumu huzura dönüştürür!
