Niye Umudumuzu Öldürdünüz Be Dostum?

Birkaç gündür içimde tuhaf bir kırgınlık var.

Bir diziye bu kadar kızılır mı, bilmiyorum.
Bir kurgu insanın içine bu kadar oturur mu, onu da bilmiyorum.
Ama bazen insan ekranda izlediği şeyi sadece izlemiyor. Kendi yorgunluğunu, kendi yalnızlığını, kendi içindeki kırılmış yerleri de beraberinde izliyor.

Gassal böyle bir dizi oldu işte.

Ölümü anlattı, evet.
Mezarlığı anlattı.
Kefeni, gasilhaneyi, insanın en sessiz hâlini anlattı.

Ama aslında bizi en çok ölüm değil, hayatın içindeki yalnızlık vurdu.

Ahmet Kural’ın can verdiği Baki karakteri, yalnızca ölüleri yıkayan bir adam değildi. O, hayatın içinde diri diri yalnız kalmış bir adamdı. İnsanlara son görevini yapan ama kendi içinde kimsenin duymadığı bir çığlığı taşıyan biriydi.

Baki’nin asıl meselesi ölüm değildi bence.
Baki’nin meselesi, öldüğünde kendisini kimin yıkayacağı da değildi sadece.
Baki’nin meselesi şuydu:

“Ben yaşarken bana kim dokunacak?”

İnsanın bazen bütün meselesi budur.
Yaşarken fark edilmek.
Yaşarken sevilmek.
Yaşarken birinin yanında durması.
Yaşarken “sen varsın” denilmesi.

Sonra o hikâyeye Nihan girdi.

Kadın gassal…

Hande Soral’ın hayat verdiği Nihan, Baki’nin karanlığına sessizce gelen bir ışık gibiydi. Öyle büyük laflar etmeden, öyle bağırmadan, öyle gösterişli olmadan… Sadece varlığıyla iyi gelen insanlardan biri gibi.

Hani insanın hayatında çok az kişi vardır ya; konuşmasa bile iyi gelir.
Yanında durması yeter.
Bir bakışı, bir susuşu, bir cümlesi insanın içindeki dağınıklığı toplar.

Onun yalnızlığı senin kalabalığın, birliğin, dirliğin, sosyalliğin, sana dokunan iyi şeylerin olur.

Bununla da sınırlı değil, aşkın olur, muhabbetin olur, sevda rüzgarların olur…

Nihan biraz öyleydi.

Baki’nin yalnızlığını anladı.
O soğuk dünyanın içinde sıcak bir ihtimal gibi durdu.
Ölümle iç içe yaşayan iki insanın arasında, hayata dair incecik bir kapı aralandı.

Biz de o kapıdan baktık.

Belki de en çok buna kandık.

Dedik ki; tamam, hayat çok zor ama demek ki iki kırık insan birbirine iyi gelebilir.
Dedik ki; tamam, herkesin içi biraz cenaze yeri ama demek ki bir insan diğerinin kalbine çiçek bırakabilir.
Dedik ki; tamam, dünya acımasız ama demek ki sevgi hâlâ mümkün.

Sonra ne yaptınız?

O küçücük ihtimali de aldınız elimizden.

İnsan buna kızıyor işte.

Çünkü zaten insanların sevdiği o kadar az şey var ki…

Gerçek hayatta zaten çok yoruluyoruz.
Zaten çok kaybediyoruz.
Zaten çok susuyoruz.
Zaten çok içimize atıyoruz.
Zaten yanımızda sandığımız insanların bile bazen ne kadar uzakta olduğunu görüyoruz.

Bir dizi izliyoruz alt tarafı, biliyoruz.
Baki gerçek değil, Nihan gerçek değil, bunu da biliyoruz.
Ama insan bazen gerçek olmayan bir hikâyede gerçek bir umut buluyor.

Ve siz o umudu aldınız.

Niye?

Niye hüzünlü bitirdiniz?

Bıraksaydınız da yaşasalardı.
Bıraksaydınız da sevebilselerdi.
Bıraksaydınız da Baki ilk kez bu kadar yalnız olmadığını hissetseydi.
Bıraksaydınız da Nihan, ölümün kıyısında değil, hayatın içinde kalsaydı.

Bıraksaydınız be dostum…

Bazı hikâyelerin illa kanaması gerekmiyor.
Bazı yaralara tuz basmak zorunda değilsiniz.
Bazı insanları hiç değilse ekranda kurtarabilirsiniz.

Çünkü biz ekranda onların kurtulmasını isterken, biraz da kendimizin kurtulmasını istiyoruz.

Baki yaşasın istedik.
Nihan yaşasın istedik.
Sevgi yaşasın istedik.
Umut yaşasın istedik.

O kadar.

Büyük bir şey istemedik ki…

Bir gül kokusu, bir ıhlamur kokusu…

Birbirine iyi gelen iki insanın elinden tutmasına razıydık.
Bir çay içmelerine razıydık.
Birlikte susmalarına razıydık.
Aynı kapıdan içeri girmelerine, aynı sabaha uyanmalarına, birbirlerinin yarasına merhem olmalarına razıydık.

Çünkü insanın yanında o kadar az insan var ki…

Bazen hayatta bir kişi bile büyük kalabalık olur.
Bir kişi gelir, insanın içindeki karanlık biraz dağılır.
Bir kişi gelir, “ben hâlâ sevilebilirim” dersin.
Bir kişi gelir, dünyanın bütün ağırlığı aynı kalsa bile insanın omzu biraz hafifler.

Nihan, Baki için biraz buydu.

Bizim için de öyle oldu belki.

O yüzden gidişi sadece bir karakterin gidişi değildi.
Bir ihtimalin gidişiydi.
Bir sevginin gidişiydi.
Bir “belki”nin gidişiydi.

Ve insanın içinde “belki”ler azaldıkça hayat daha da ağırlaşıyor.

Gassal, gerçekten şiir gibi bir dizi.
Bunu inkâr edemem.
Yönetmeniyle, senaryosuyla, yapım diliyle, oyunculuklarıyla başka bir yerde duruyor.
Senaryosunu Sümeyye Karaarslan’ın kaleme aldığı, Selçuk Aydemir’in yönetmen koltuğunda yer aldığı, yapımcılığını Zera Medya adına Şeyma Eraz Çelik’in üstlendiği bu iş, ölümün içinden insanın ruhuna dokunan çok özel bir hikâye çıkardı.

Ahmet Kural, Baki karakterinde gerçekten harika oynadı.
Hande Soral, Nihan karakterinde insanın içine işleyen bir sadelikle durdu.
O yüzden zaten bu kadar kızıyoruz.
O yüzden bu kadar içimize attık.

Çünkü sevmediğimiz bir şeye kırılmayız.
İçimize dokunmayan bir hikâyeye böyle sitem etmeyiz.
Bizi yakalamayan bir karakterin ardından böyle susmayız.

Biz Gassal’a kızarken aslında onu sevdiğimiz için kızıyoruz.

Ama işte, insan sevdiği şeye daha çok kırılıyor.

Baki’nin elleri ölüleri yıkadı.
Ama biz finalden sonra kendi içimizde bir şeyi yıkayamadık.

O burukluğu, o “keşke”yi, o içe oturan duyguyu çıkarıp atamadık.

Çünkü bazen bir sahne biter ama insanın içinde devam eder.
Bazen bir karakter gider ama insanın yanında bıraktığı boşluk kalır.
Bazen bir final gelir ama insanın içindeki cümle yarım kalır.

Benim cümlem de yarım kaldı:

Niye?

Niye umudumuzla oynadınız?

Niye sevdiğimiz şeyi elimizden aldınız?

Niye zaten hayatta bu kadar az tutunacak dalımız varken, bir dalı da siz kırdınız?

Bıraksaydınız da yaşasalardı.

Bıraksaydınız da Baki’nin yüzü ilk kez gerçekten güleydi.
Bıraksaydınız da Nihan gitmeseydi.
Bıraksaydınız da ölümün ortasında bir kez olsun hayat kazansaydı.

Çünkü mesele bir final sahnesinden çok daha büyük.

İnsan bazen bir hikâyeye şunu demek istiyor:

“Gerçek hayat zaten yeterince acımasız. Bari sen biraz merhametli ol.”

Baki ile Nihan’da da o vardı. İki yaralı insanın birbirine iyi gelme ihtimali… İzleyen de buna tutundu. Final bu yüzden sadece hüzünlü değil, biraz da kalbi kıran bir şey oldu.

Çünkü biz ölümün ne olduğunu zaten biliyoruz.

Bize biraz yaşam lazımdı.

Biraz sevgi.

Biraz umut.

Biraz da “bu kez gitmedi” duygusu…

Hepsi bu.