Nöbetçi Eczaneler
Eskiden gazetelerin köşe yazarları, özellikle haftanın hemen her günü yazan isimler, hafta sonlarında okurlarının karşısına bambaşka metinlerle çıkardı.
Çetin Altan, Ertuğrul Özkök, Taha Akyol, İlhan Selçuk gibi yazarlar; özellikle pazar günleri, bazen de cumartesi günleri sinema, tiyatro, sanat, gezi, edebiyat, felsefe ve sosyoloji üzerine yazılar kaleme alırlardı.
Gerçekten harika yazılardı.
Hafta boyunca siyasetin, kavganın ve gürültünün içinde okuduğumuz o yazarlar, hafta sonu geldiğinde bambaşka duygularla karşımıza çıkardı. Belki de bu yazılar sayesinde onların iç dünyalarına daha yakından bakma imkânı bulurduk.
Benim açımdan fevkalade metinlerdi.
O yazıları yalnızca bir gazete köşesi olarak değil, âdeta bir kitabın sayfalarını çevirir gibi okurdum. Klasik hayatımın, hafta sonu alışkanlığımın önemli bir parçasıydı.
Sonra dünya değişti.
Ne klasik yazar kaldı ne gerçek anlamda köşe yazarı… Ne “kâri” kaldı ne de “muharrir”. Her şey birbirine karıştı. İdeolojinin, fikrin, sanatın ve edebiyatın içi boşaltıldı. Bu kavramların değersizleştirildiğini, bayağılaştırıldığını ve günlük tartışmaların arasında sıradan birer unsura dönüştürüldüğünü görüyorum.
Türkiye çok büyük badireler atlattı. Bu süreçte büyük dönüşümler, hatta büyük inkılaplar yaşandı. Bana göre en büyük inkılaplardan biri de medya dünyasında gerçekleşti.
Bir zamanlar Babıali’nin kapısından içeri girmesi dahi mümkün görülmeyecek insanlar, bugün televizyon kanallarında Türkiye’nin en önemli köşe yazarları, yorumcuları ve gazetecileri olarak konuşuyor.
Bu başlı başına yanlış mı?
Hayır, değil.
Özellikle bizim bulunduğumuz taraftan bakıldığında bu değişimin yanlış olduğunu söyleyemeyiz. Yıllarca görmezden gelinen, dışlanan ve imkân verilmeyen insanların medyada kendilerine yer bulmaları elbette önemliydi.
Ancak bu dönüşümün beraberinde getirdiği büyük bir olumsuzluk da oldu: Ciddi bir nitelik kaybı, karakter zayıflaması ve gazetecinin kendi kimliğini yitirmesi…
İdeolojinin, fikrin, edebiyatın ve sanatın yok olmaya başladığı bir süreç yaşandı. Kötü olan tam olarak budur.
Yoksa derinliği bulunan, dünyaya söyleyecek sözü olan, fikir ve sanat bakımından donanımlı insanlar ekranlara çıksa, köşelerde yazsa ve bunlar bizim dünyamızın insanları olsa elbette fevkalade olurdu.
Ama ne yazık ki durum böyle değil.
Bizim içimizde bulunan; fikrî ve ideolojik anlamda derinliği olan, hassasiyet sahibi, estetik kaygısı bulunan, zevkiselim noktasına ulaşmış değerli insanlar birer birer köşelerine çekilirken, karakterini ve kimliğini kolayca değiştirebilen, çok kolay satılabilen birtakım tipler “Bizdeniz” diyerek öne çıktı.
Daha kötüsü, çoğu zaman bu kişilerin özünde bizden bile olmadığını gördük.
Yaşadığımız süreç tam olarak budur.
Neticede gazeteciliğin, yazarlığın ve muharrirliğin yerle bir edildiği; kavramların anlamını, kelimelerin ağırlığını, fikirlerin ise derinliğini kaybettiği bir dönemle karşı karşıya kaldık.
Bütün bunları neden anlattım?
Geçtiğimiz günlerde Tantavi Kültür Sanat Merkezi’nde gerçekten müthiş bir sergiyi gezme imkânı buldum.
Konya Büyükşehir Belediyesinin katkılarıyla, Meram Belediyesinin ev sahipliğinde ve Albayrak Grubu tarafından düzenlenen “Hane” sergisi, “aile ve yuva” temasını İslam sanatları üzerinden ele alarak Konya’da sanatseverlerle buluştu. Açılışa Konya Valisi İbrahim Akın, Konya Büyükşehir Belediye Başkanı Uğur İbrahim Altay, Meram Kaymakamı Bayram Yılmaz, Meram Belediyesi Başkanı Mustafa Kavuş, KTO Karatay Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Fevzi Rifat Ortaç, Albayrak Grubu Yönetim Kurulu Üyesi Mesut Albayrak, Albayrak Medya Genel Müdürü Abdullah Hanönü, Albayrak Grubu Kurumsal İletişim Koordinatörü Esad Sivri, hattat Abdurrahman Depeler, Seyit Ahmet Depeler, İbrahim Şengül, Konyamızdan adeta dünyaya açılan kıymetli Sanatçı Hafız Ahmet Çalışır Ağabeyimiz, Hat Sanatının Üstadı Hüseyin Öksüz Hocamız katıldı.
2025 yılının “Aile Yılı” ilan edilmesinden ilhamla kurgulanan sergi; klasik ve çağdaş eserleri bir araya getirirken aile, eş, anne-baba ve nesiller arasındaki bağlar üzerine yeniden düşünme imkânı sunuyor.
Sergi, aileyi yalnızca toplumsal bir kurum olarak ele almıyor. Aileyi; sevginin, aidiyetin, güvenin, hatıranın ve insanın kökleriyle kurduğu ilişkinin merkezi olarak yorumluyor.
Zaten “hane” dediğimiz şey, yalnızca duvarlardan ve bir çatıdan ibaret değildir. Hane; insanın kendisini ait hissettiği, geçmişini taşıdığı, geleceğini kurduğu, acısını ve sevincini paylaştığı yerdir.
Sergide aile temasını merkeze alan 13 hat ve 12 tezhip eserinin yanı sıra dijital çalışmalar, geometrik desenlerden oluşan kandiller, mermer işleme celi sülüs eserleri ile Mehmet Özçay’a ait 11 seramik-hat eseri yer alıyor.
Sadece klasik hat eserlerinden oluşan bir sergiden söz etmiyoruz.
Mermer üzerine işlenmiş çalışmalardan seramik-hat eserlerine, tezhipten dijital sanata, geometrik desenlerle oluşturulan kandillerden celi sülüs örneklerine kadar birçok farklı sanat dalı aynı çatı altında bir araya getirilmiş.
Serginin sunumu, eserlerin yerleştirilme biçimi ve oluşturulan estetik bütünlük gerçekten fevkalade başarılı.
O kadar zarif, güçlü ve dikkat çekici çalışmalar var ki sergiyi gezdiğinizde söylediklerimde abartı olmadığını, hatta az bile söylediğimi göreceksiniz.
Her eser, aile ve yuva kavramlarını kendi sanat dili içerisinde yeniden yorumluyor. Bir eserde annenin şefkatini, diğerinde eşler arasındaki bağlılığı, bir başkasında ise nesiller arasında kurulan görünmez fakat son derece güçlü bağı hissediyorsunuz.
3 yıldır Albayrak Grubu tarafından düzenlenen bu sergilerin tamamını takip etmeye çalışıyorum.
Yanlış hatırlamıyorsam bir dönem Albaraka da bu sergilere destek veriyordu. Sonrasında ne oldu, neden çekildi bilmiyorum. Belki de ben yanlış hatırlıyorumdur.
Ancak şunu açıkça ifade edebilirim: Bu sergilerin niteliği azalmadı, aksine her geçen yıl daha da arttı.
Bu yıl da serginin sunumu, oluşturulma biçimi, eserlerin seçimi ve genel sanat politikası son derece başarılı olmuş. Albayrak Grubu’nun bu alanda ortaya koyduğu istikrarlı ve nitelikli çalışmayı takdir etmek gerekiyor.
Sergiyi gezerken Mustafa Tatlısu ağabey ve dostum Muhammed Ali Orak ile sohbet ettik.
Muhammed Ali, bana Mehmet Âkif Ersoy Üstad’ın harika bir şiirinden bölümler okudu. Aslında şiiri okumaya ben başlamıştım. Fakat hafızam çok iyi olmadığı için devamını hatırlayamadım.
Muhammed Ali’nin ise esere bütünüyle hâkim olduğunu, hatta şiirin yazılış hikâyesini bile bildiğini gördüm.
Mehmet Akif Üstadın, bestelenmiş de olan;
“Ezelden âşinânım ben, ezelden hem-zebânımsın;
Berâber ahde bağlandık, ne olsan yâr-ı cânımsın.
Ne olsam zerrenim, kalbimde hâlâ çarpar esrârın;
Gel ey cânân, gel ey cân, kalmasın ferdâya dîdârın.”
mısralarını o okudu, hatta şiirin öyküsünü de anlattı, bir gün belki yazarım da (inşaAllah)… ben de dinledim.
Böylesine birikimli insanlarla birlikte olabilmek, onlarla aynı ortamı paylaşmak, sanatın ve şiirin etrafında konuşabilmek insana gerçekten ayrı bir mutluluk veriyor.
Belki de geçmişteki o hafta sonu yazılarında aradığımız duygu tam olarak buydu.
Günlük siyasetin, tartışmaların ve gürültünün dışına çıkabilmek…
Bir şiir, bir sanat eseri, bir hat levhası, bir kitap veya güzel bir sohbet üzerinden insanın yeniden kendi iç dünyasına dönebilmesi…
İşte “Hane” sergisini gezerken uzun uzun nitelik, varlık, yokluk, güzellik, standart ve standardın üstüne çıkabilmek üzerine düşündüm.
Neden bu düşüncelere özellikle bu sergide kapıldığımı bilmiyorum. Belki eserlerin zarafeti, belki ortamın dinginliği, belki de sanatın insana kendi dünyasını yeniden hatırlatan gücü buna sebep oldu.
Albayrak Grubu’nun sahibi olduğu Yeni Şafak gazetesinde de eskiden çok nitelikli yazarlar bulunurdu. Bugün elbette yine değerli isimler var. Ancak yazıların daha çok güncel gelişmeler, siyasi tartışmalar ve günlük polemikler etrafında şekillendiğini görüyoruz.
Oysa insan sadece siyasetle yaşamıyor.
İnsanın sanata, edebiyata, felsefeye, tarihe, şiire ve estetiğe de ihtiyacı var. Bazen bir köşe yazısının dünyayı değiştirmesi gerekmez. İnsana bir çiçeği, bir şehri, bir şiiri veya eski bir hatırayı yeniden fark ettirmesi bile yeterlidir.
Aslında anlatmaya çalıştığım şu:
Belki toplumdaki kalitenin kendisi bütünüyle ortadan kalkmıyor. Nitelikli eserler hâlâ üretiliyor. Değerli insanlar hâlâ aramızda yaşıyor. Güzel kitaplar yazılıyor, etkileyici sanat eserleri ortaya konuluyor, derinlikli fikirler dile getiriliyor.
Fakat kalitenin alıcısı azalıyor.
Nitelikli eseri, derinlikli fikri, iyi yazıyı ve gerçek sanatı arayan insanların sayısı giderek düşüyor. İnsanlar artık bir metnin üzerinde uzun uzun durmak, bir eserin karşısında düşünmek veya bir fikrin peşinden sabırla gitmek istemiyor.
Her şeyin hızlı tüketildiği, hemen unutulduğu ve yalnızca görünür olduğu ölçüde değer kazandığı bir dönemde yaşıyoruz.
Belki de asıl meselemiz, kalitenin ortadan kalkması değil; kaliteyi arayan, anlayan ve sahiplenen insanların azalmasıdır.
Bunun nedenini doğrusu ben de tam olarak anlayamıyorum.
Neticede bir sanat yazısı kaleme almaya çalıştım. Eski günleri hatırladım, belki sizlere de o günleri bir nebze hatırlattım.
Umarım sürçülisan etmemişizdir.
“Hane” sergisi, 7 Ağustos’a kadar Tantavi Kültür Sanat Merkezi’nde ziyaret edilebilecek.
Mutlaka gezin.
Gerçekten çok güzel, çok zarif ve çok kıymetli eserler var.
Memnun kalacaksınız.