Nöbetçi Eczaneler
Aydınlık ve karanlık tarafın olduğu dünyaya şaşırmak gerekiyor aslında, düalite içinde. İnsan, doğası gereği “ben” egosu ile bu dünyanın sadece kendine ait olduğunu düşünüyor. Dünya ile ilgili hükümleri kendi karar veriyor; ormanları yakıyor, hayvanları öldürüyor, ağaçları kesip yakıyor, yıkıyor, yeniden yapıyor. Çünkü o dünyanın ana sahibi, yöneticisi olarak görüyor. Sanki o olmasa dünya olmaz, olamaz. Ne yazık ki öyle bir sistem yok. İnsan, sadece canlı olan sistemin içindeki figüranlardan sadece bir tanesi. Oysa bütün yaratılmışlara sevgi ve şefkatle kucak açmış Dünya Ana’yı gözlemlemek, dinlemek gerekiyor. Ne kızıyor ne güceniyor; sürekli üstünde yaşayan onca varlığa barınak, yiyecek, içecek, nefes alacak hava… Hepsini Dünya Ana biz canlılara sunuyor. Şimdi iyi düşünmek gerekiyor: Kim kime ait? Dünya doğa olayları ile sesini bize duyurmaya çalışıyor sel deprem kuralık ve niceleri ile.
Bu düalitenin içinden, eşit şartlarda bakabilsek biz canlılar ne kadar mükemmel yaratılmış birer mucizeyiz. Dünya Ana’nın kendisi de dahil olmak üzere üzerindeki her şey canlı: toprak, su, ot, ağaç, su, hayvanlar, insanlar, eşyalar… Dünya üzerinde aklımıza ne gelirse hepsi ama hepsi canlı. Çünkü organizma, atom ve foton, DNA, her ne deseniz deyin, her biri canlı.
Gelelim aydınlık ve karanlık tarafıyla zıtlıklar ve olasılıklar dünyasında bizler neyi, ne kadar hayatımıza çekip neleri tecrübe ediyoruz. Bize sunulan bunca nimetin içinde negatif olup ego benliğimizle karanlık tarafı mı tecrübe ediyoruz, yoksa pozitif tarafta kalıp aydınlığı mı yaşıyoruz? Yani kitabımıza neler yazıyoruz?
Bazen çevreyi gözlemlediğimizde birilerinin işleri tıkır tıkır yolunda giderken bazılarının işleri neden yolunda gitmiyor? Sanki Dünya Ana birilerinin işleri yerinde, yolunda gitsin derken diğerlerinin işlerinin yolunu mu tıkıyor? Düşündürücü değil mi? İşte burada düalitenin hikmetini iyi düşünmek gerekiyor. Siz hangi tarafı besliyorsunuz?
Sonra bu düşüncelerle cebelleşirken kendimce şunun farkına vardım. Aslında her insan bir nevi kendi senaryosunu, kitabını kendi yazıyor ve dünya sahnesinde kendi oyununu kendi oynuyor. Garip değil mi? Kısacası, kendi kitabını kendin yazıyorsun; yazar sen, yöneten sen, oyuncusu sen. Nasıl oluyor?
Biraz daha odaklandığımda, söylediğin her söz, yaptığın her eylem, iyi veya kötü, kimsenin görmediği, duymadığı niyetin, çaban, emeğin, yaydığın enerji, frekansın dahi niceleri senin kitabına satır satır eklenerek kitabının oluşumuna katkı sağlıyor. Bu satırlar sonunda ya hayatın karanlık tarafında ya da aydınlık tarafında kalıveriyorsun işte. Her şey aslında sana bağlı. İster çekim yasasını pozitifte çalıştır, onu çek güzel yaşa kolay yaşa. İster negatifte çalıştırır, hayatına onu çekip zoru yaşa, ego yanını çalıştır.
Oysaki ego benliği bırakırsan kendi kitabını ne güzel satırlarla doldurursun. Çünkü bu kitap bir gün kapanacak, sahnedeki rolün bir gün bitecek. Kaliteli bir hayat yaşamak ve yaşayan her canlıya saygı duymak, barışçıl olmak hepsi bizim elimizde. Yaratılanı sevmek yaratandan ötürü.
Belki de şu an şanslı olan taraftayız, çünkü hâlâ kitabımızı yazma şansımız var. Hâlâ özür dileyebiliriz, hâlâ her iyi şey için teşekkür edebiliriz, hâlâ aydınlık için katkıda bulunabilir, birilerine yardım veya dua edebiliriz. Var mıyız kendi kitabımızı yazmaya?