Nöbetçi Eczaneler
Sürekli bahsedilen, sık sık kulağımıza gelen bir konu var: Kuşaklar arası çok farklılıklar oluştu.
Ne bu fark? Hangi handikap içindeyiz? Ne söylenmek isteniyor ya da ne anlamalıyız? Olay tam da ne?
Artık eskisi gibi değil. İnsan ömrü uzadı; üç, dört kuşak bir arada, neredeyse aynı hayatın içinde yaşıyor. Hem artıları hem de eksileriyle birlikte…
Modern dilde kuşakları X, Y ve Z olarak sınıflandırmışlar. Anneanne, babaanne ve dedeler X kuşağını; bizler Y kuşağını, çocuklarımız ise Z kuşağını temsil eder olmuş. Nedense bana biraz karışık bir matematik formülü anlatıyor gibi geldi bu terimler.
Ya çocuklarımızın çocukları ne olacak? Onlar da tamamlayıcı emeklilik sigortasıyla mı anılacak, iletişim kurmakta zorlanan, asosyal, dijital dünya bağımlısı, robotumsu bir nesil mi olacak?
Düşünün sarmalın büyüklüğünü ve karmaşasını…
Bir tarafta kıtlık bilinciyle yetişmiş, zor şartlarla savaşmış, hak edişlerini büyük bir zahmetle elde etmiş bizim anne ve babalarımız var. Paraları kıymetli, modern dünyadaki normal giderleri bile lüks ve masraf gören bir kuşak…
Eğlence anlayışları farklı, tatil anlayışları farklı.
Modern dünyaya bir o kadar kızgın olsalar da onun nimetlerinden bir o kadar nasiplenen X kuşağı… Sürekli, kendilerinden doğanları şanslı görerek eleştiren grup bunlar.
“Bizim zamanımızda çamaşır makinesi mi vardı? Bulaşık makinesi mi vardı? Bu kadar bolluk mu vardı?” gibi daha neler neler dile getirirler.
Onlar bizleri, kendilerinden bir tık önde görenler…
Z kuşağına gelince, tamamen bireysel, teknoloji bağımlısı, uçlarda yaşayan bir yapı görüyoruz. Aslında daha realist bir bakış açısına sahip, daha duygusuz hareket eden, vurdumduymaz; bizlerin diyemediği “hayır”ı daha kolay söyleyen bir grup.
Her ne kadar bencil olarak adlandırsak da, “önce ben” demeyi bilen bir kuşak.
Ne rahat ettik bu grupla!
“Duygusuz, bencil, rahatına düşkün, yokluk bilmez, marka tapıcısı…” dediğimiz modern jenerasyon…
Hızla gelişen yeni dünya düzeninde, yuvarlanan gelişim çarkına uyum sağlamaya çalışan grup bunlar.
X ve Y kuşağının anlamakta güçlük çektiği Z kuşağını acımasızca eleştirdik. Bizim kuşağımıza yapılanı biz de onlara yaptık. Onları duygusuz, saygısız bir nesil olarak algıladık.
Y kuşağına gelirsek, yani bizlere… Tabirde hata olmasın; iki arada bir derede kalmış bir nesiliz, türünün son örneği misali.
Geleneksel X kuşağı ile modern yaşayan Z kuşağı arasında sıkışmış, adeta suyu sıkılmış bir limon gibiyiz.
X kuşağına uysak Z kuşağına yetişemeyeceğiz. Ne anne babalarımız gibi kıtlık bilincindeyiz ne de Z kuşağı gibi “ben” diyebiliyoruz.
Kaldık yine iki arada bir derede…
Burada en zoru yaşayan, iki kuşağı dengelemek zorunda kalan Y kuşağıyız biz.
Bir nevi X kuşağı ile ölüye ağlarken, Z kuşağı ile düğün yapacak olmanın dengesini yakalamak zorunda kaldık.
Yoksa ne ölümüzde ağlayan olur ne düğünümüzde oynayan…
Aradaki köprü olmak bizlere düştü.
Önemli olan, bu dengeyi sağlarken çatışmayı en aza indirmek, hatta minimize etmek yine Y kuşağının görevi oldu.
XYZ Kuşağı
Farkı en aza düşürmek için her kuşak, kendi yaşam dönemlerindeki imkân ve şartları kabul eder ve birbirine karşı hoşgörülü olursa sorun ortadan kalkacaktır.
X kuşağından tecrübeyi, Y kuşağından bilgiyi, Z kuşağından ise kıvrak zekâyı ve teknolojik gelişmeyi alırsak, asıl o zaman ortaya daha iyi işler çıkarabilir, dünya çapında işler başarabiliriz.
Eleştiriler, yargılar ve beklentiler bir kenara bırakılırsa bu üç kuşak ortak iyi işler çıkarabilir.
Şöyle bir söz var:
“Cinderella ayakkabısını almak için geriye dönseydi, prenses olamazdı.”
Onun için geçmişi unutmadan ilerlemeye devam etmeliyiz.
Unutmamalıyız:
X kuşağı olmasa Y kuşağı olmazdı.
Y kuşağı olmasa Z kuşağı olmazdı.
X, Y, Z…
X ve Z kuşağı farklar yüzünden birbirini yedi.
Y kuşağı hep arada, sel sefil kaldı.
Z kuşağı hızlı gidiyordu, hiçbiri yetişemedi.
En iyi çözüm birlikte ilerlemekti.