Nöbetçi Eczaneler
Zayıflayan aile bağlarımızın ardında bangır bangır bağıran bir tehlike var. Peki, bu duruma gerçekten değişen dünya düzeni mi sebep oldu, yoksa asıl değişen insanoğlun kendisi mi?
Büyüklerimiz sık sık eskiden büyüğe saygı, küçüğe sevgi olduğunu hatırlatıp şimdiki gençlerde ne saygı ne de sevgi kaldığından dert yanıyor. Gerçekten de öyle mi? Yoksa şimdiki gençlerin hayat koşulları, eskilerin sandığı kadar kolay değil mi?
Yarış atı psikolojisiyle o sınavdan bu sınava koşturulmak zorunda bırakılan yine bu gençler değil miydi? Ya bu relentless yarışta bir başarı yakalayacaklar ya da bir unvan edinememenin getirdiği o toplumsal baskının ve zorbalığın altında ezilecekler. Gelecek kaygısı, çevre baskısı ve baş döndürücü bir hızla ilerleyen teknolojinin arasında sıkışan gençlerimiz; neşeyi de, içten bir mutluluğu da unuttular.
Tek tipleştirilmiş estetik algıları, doyumsuz marka takıntıları ve sürekli bir kalıba sokulma çabaları yüzünden adeta birer deneme tahtasına döndüler. Arkadaşlıkları bile sanal aleme taşındı. Öyle bir yalnızlığa ve kimsesizliğe itildiler ki, aile bağları kopma noktasına geldi; yolda kendi öz kuzenini görse tanıyamayacak hale geldiler. İletişim kurmakta zorlanan, kendini ifade edemeyen, ne yapacağını ve nasıl davranacağını bilemeyen, şaşkın ama bir o kadar da masum bir nesil var karşımızda.
Çünkü onlar bizim gibi bir çocukluk yaşayamadılar. Çamurdan oyuncaklar yapmadılar, geniş bahçelerde özgürce koşmadılar; sokaklar hiçbir zaman onların oyun alanı olmadı. Bayramlarda kapı kapı gezip korkusuzca şeker toplama neşesini bilmediler. Muşambadan uçurtmalar yapıp gökyüzüne salamadılar. Çünkü onların çocukluğunu ellerinden biz çaldık.
Onları devasa beton apartmanlara hapsettik. Bununla da yetinmeyip ellerindeki gerçek oyuncakları alıp sanal dünyanın bağımlısı yaptık. Güvenli alanlar bırakmadık onlara; sokaklarını, koşturacakları bahçeleri korkularla, sapkınlıklarla zapt ettik. Seri üretimden çıkmışçasına hepsini aynı kalıba sokmaya çalıştık. Üstüne estetik kaygılarını, gelecek endişesini ve statü kavgalarını yükledik. Sınavlardan başlarını kaldıracak bir yol bırakmadık.
Biz anne babalar için çocukların yarışı, bir yerden sonra kendi gövde gösterimize dönüştü. “Aman çocuğumuz iyi bir yere gelsin de varsın bizimle vakit geçirmesin”, “Bu bayram da dedesine, nenesine el öpmeye gitmeyiversin”, “İki saat dışarı çıksa dikkati dağılır” dedik. Onları adeta bir kümeste besler gibi besledik; yeter ki bize o altın yumurtayı versinler, ama bu süreçte ruhlarına ne olursa olsun…
Şimdilerde ise hepimiz gençlerden şikayetçiyiz. “Edep bilmez, saygı bilmez, büyük küçük tanımaz” deyip duruyoruz. Ama bir kez olsun dönüp kendimize bakmıyoruz. En kolay yolu seçip suçu onlara atmak işimize geliyor. Oysa dönüp baksak, bu yeni dünya kulvarını yaratanın da bizler olduğunu göreceğiz.
Eskiye özlem duyup yeniye direnmek yerine ortada bir yerde buluşamaz mıyız? Duygularını yitirmiş gibi gördüğümüz bu gençlerde yeniden o samimiyeti uyandıramaz mıyız? Onları dışlayarak, yargılayarak veya ötekileştirerek bir çözüme ulaşamayacağımız çok açık.
O halde, büyüklük gösterip ilk adımı atması gerekenler yine bizler değil miyiz? Önce onların güvenini kazanmalı, ardından sevgimizi cömertçe sunmalıyız. İnanın, şimdiki gençler bizim zamanımızdan çok daha ağır yüklerin altında eziliyor. Gelecek kaygılarını hafifletmek için büyükler olarak elimizden geleni yapmalıyız.
Nereden mi başlayacağız? Önce aile içindeki kırgınlıklarımızı ve yaralarımızı sararak… Sonra kollarımızı o gençlere sevgiyle açarak… Onlara destek olmalı, bizimle yeniden bağ kurmalarına izin vermeliyiz. Teknoloji konusunda kendimizi eğitip çağı yakalamalı; onları geride bırakmak yerine alanlarına saygı duyup desteklemeliyiz.
O gençlerin ellerinden sımsıkı tutarak, kırgınlıkları bir kenara bırakan büyüklerimizle beraber özümüzü bulmaya… Gerçekten yeniden çocuk, genç, büyük ve en önemlisi “aile” olmaya var mıyız?
AİLE
Aile olmak nedir, bilir misin?
Anne, baba, büyükler…
Onlar çocuklarını ne çok sevdiler,
Ama bize her zaman:
“Senin ailen özgür bir vatandır” dediler.
Biz de sevdik birbirimizi,
Koyduk büyük hedefimizi…
Unutmadık örf ile adetlerimizi;
Kim yıkar kocaman ailemizi?