Ramazan yine burnumuzdan geldi

ABD ve İsrail İran’ı vuruyor.

93 yılından beri gazetecilik yaparım, her yıl mutlaka Ramazan ayında İsrail Gazze’yi ve Batı Şeria’yı vurur, Mescidi Aksa’da baskınlar yapar, Ramazan’ımızı burnumuzdan getirirdi.

Tabi artık ne Gazze kaldı, ne Batı Şeria’da direniş kaldı, ne Filistin kaldı?

Ama İsrail bu, ABD ile birlikte illaki Müslümanların Ramazan’ını burnundan getirecekler.

Ve yine getirdiler, bu seferde İran’ı vurdular. Acı görüntülerle, bombalarla yine Ramazan burnumuzdan geldi. (Demekki huzurlu Ramazan için bile devletlerimizin güçlü olması gerekiyor.)

Hiçbir uluslararası anlaşmanın ya da ahlakın kabul etmeyeceği şekilde, İran’ın dini liderini ve devlet yöneticilerini katlettiler.

Benim merkezime aldığım mesele şu: ABD ve İsrail’in, savaşın asgari ahlakını ve uluslararası hukukun temel ilkelerini hiçe sayan yöntemleri. Devletler savaşabilir; ama savaşın da bir sınırı, bir dili, bir vicdan eşiği vardır. O eşik aşıldığında geriye “güç” değil, çıplak barbarlık kalır.

İran’a dönük saldırılarda hedef alındığı ileri sürülen isimler —dini liderlik ve üst düzey devlet yöneticileri— “savaşın meşru hedefi” tartışmasına sığdırılmaya çalışılıyor. Oysa siyasi suikast mantığıyla yürüyen operasyonlar, bölgede gerilimi azaltmaz; tam tersine devlet düzenini çökerterek daha büyük ve daha uzun savaşları doğurur ve neticede oraya gidiliyor.

Daha ağır olan ise şu: Üst düzey isimler hedef alınırken, sivil alanın dokunulmazlığı da paramparça ediliyor. Okulların vurulduğu, çocukların öldüğü, insani yardım merkezlerinin hedef olduğu, medya kuruluşlarının susturulmak istendiği iddiaları ve sahaya yansıyan görüntüler, “savaş ahlakı” denilen son bariyerin de yıkıldığını gösteriyor. Savaşın bile kabul edemeyeceği şeyler vardır: Devlet adamlarının dokunulmazlığı, din adamlarının dokunulmazlığı, Sivilin kutsallığı, yardımın dokunulmazlığı, hakikatin taşıyıcısı medyanın hedef olmaması. Fakat ABD ile İsrail bu bariyerlerin tamamını aşıyor.

Davut Sapanı diyor füze sistemine, ey ahlaksız, ey bataklığın bile karşısında değerli kaldığı mahlûk, Hz. Davut gelse senin yüzüne tükürür, Hz. Davut zalime karşı savaşmıştı, sen ise mazlumları, bebekleri katlediyorsun.

Hz. Davut (as) Allah’ın peygamberiydi ve sen Allah’ın bir başka peygamberi olan Hz. Muhammed’in (sav) ümmetinin Ramazan’ını burnundan getiriyorsun, ümmetin bir kısmına soykırım uyguluyorsun, tarihte hiçbir savaş ahlakının ve insanlık değerlerinin kabul etmeyeceği şekilde devletlerine saldırıyorsun.

Hz. Davut senin yüzüne tükürür, sapanıyla seni vurur. Hz. Musa gelse Firavun yerine seni suya gömer.

Ve gelelim Avrupa’ya, “medeniyet” iddiasıyla konuşan dünyaya: İngiltere, Almanya, Fransa, İtalya… Hatta “insanlık için ideal ülke” vitrinleri kurmayı seven Japonya… Neden bu yöntemlere açık bir dille “Bu savaş ahlakına uymaz” diyemiyorsunuz? Bugün İran için susarsınız; yarın aynı yöntemler sizin şehirlerinizin kapısına dayandığında hangi ilkeyi hatırlatacaksınız?

Kimseye “İran’ı savunun” demiyorum. İran’ı savunmak zorunda da değilim. Zaten bu yazının meselesi İran rejiminin doğruları-yanlışları değil. Mesele şudur: Ahlaksızlığa ahlaksızlık diyebilmek. Savaşın bile bir hukuku ve sınırı olduğunu söyleyebilmek.

Bu arada ABD Başkanı Donald Trump’a dair de birkaç not düşmek zorundayım. Görüşmelerin sürdüğü bir zeminde saldırıların gelmesi, “Neden şimdi?” sorusunu büyütüyor. Kamuoyunda Trump’ın çeşitli skandallarla ilişkilendirildiğine dair iddialar dolaştırılıyor; Epstein dosyası etrafında ortaya atılan “şantaj” senaryoları da bunların içinde. Söylenebilecek en net şey şudur: Eğer bir lider, iç siyasetteki hesaplarla ya da baskılarla dışarıda savaş düğmesine basıyorsa, bu sadece kendi ülkesini değil, bütün dünyayı ateşe atar. Amerika’nın “büyük devlet” ağırlığı, böyle bir savruluşu kaldıramaz; kaldıramadığı her an da insanlık bedel öder.

Acaba ortaya çıkmaması istenen videolara için mi koskocaman Amerika, siyonizmin oyuncağı oluyor ve bütün insanlık tarihine kara bir leke olarak bu savaşı yürütüyor?

Neyse, neticede Ramazan yine burnumuzdan geldi sizin anlayacağınız.

Aklı, bilimi, irfanı, medeniyeti, demokrasiyi önceleyerek güçlü devletler kurumadığı sürece Müslümanlar bu son ile öyle ya da böyle karşılaşacaklar. Ya körfez ülkeleri ve Suudi Arabistan gibi haremlerini ABD’ye İsrail’e teslim edecekler ya da bombalanacaklar.

Hayatın gerçeği bu.

Allah, ümmete akıl, fikir feraset versin, ağır, acı bir Mart başladı.

Allah milletimizi, ülkemizi, devletimizi korusun, ümmetin evlatlarına yardım etsin, insanlığa yardım etsin, ne yazık ki bu savaş son gibi de görünmüyor, başlangıç gibi görünüyor.

Kurşun gibi ağır gerçeklik ise işte bu.