Nöbetçi Eczaneler
İnsanın yaşı ilerleyince oluyor belki, bilmiyorum. Daha fazla düşünüyorsun, daha fazla görmeye çalışıyorsun ve galiba gerçekten daha fazla görüyorsun.
Aslında düşünmeyi o kadar çok istediğimi, o kadar çok sevdiğimi zannetmeyin. İnanın öyle değil. Çünkü zaman ilerledikçe dışımızdan çok içimiz oluşmaya başlıyor. Ve insanın iç dünyası büyüdükçe, belli bir noktadan sonra dışarıdaki yüklerden daha ağır bir yük taşımaya başlıyor.
Mutlaka beni anlayan dostlar vardır, olacaktır. Belki de hepiniz anlıyorsunuz, bilmiyorum. Ama neticede insanın içinde böyle bir şeyler yaşanıyor.
Duygusal insanlar daha fazla düşünüyor deriz ya…
Belki mesele sadece duygusallık da değil.
Düşünüyoruz işte. Ve bazen düşünmenin kendisi bile bir yük oluyor. Bunu da bilmek gerekiyor.
Çünkü her şeyi düşünüyoruz.
Kâinatı, evreni, yaşamı, çocuklarımızı, kendimizi, annemizi, babamızı, kaybettiklerimizi, ülkemizi, coğrafyamızı…
Kavgaların anlamsızlığını, siyasetin patavatsızlığını ve aslında hiçbir anlamı olmayan birçok şeyin bize çok önemliymiş, çok kıymetliymiş gibi yıllarca yutturulmasını…
Her şeyi düşünüyorum.
Bazen sosyal medyada reels videolarına denk geliyorum. İnsanlar kendilerini, düşüncelerini, hayata bakışlarını anlatıyorlar. Biz de izliyoruz.
Ama bazılarını yalnızca izlemiyoruz; aynı zamanda etkileniyoruz.
Çünkü bir bakıyorsunuz, bizden daha zeki, bizden daha akıllı, bizden daha derin düşünen insanlar var. Bizden daha fazla gelgit yaşamış, daha fazla kırılmış, daha fazla sorgulamış insanlar…
Belki de tam bu yüzden daha geniş alanları keşfetmişler, hayatın daha farklı taraflarını görmüşler ve kendi duygu dünyalarına daha büyük zenginlikler katmışlar.
Evreni konuşuyorlar, kâinatı konuşuyorlar.
Cenneti, cehennemi, göğü, gökyüzünü…
Ayetlerin farklı yorumlarını, hayatı, ölümü, insanı…
Düşündükçe, dinledikçe ben de bir noktaya varıyorum:
İnsanda en değerli üç şey bence sevgi, merhamet ve tolerans; yani başkalarına saygı.
Ve şuna gerçekten inanıyorum:
Başkalarına saygısı olmayanın içinde gerçek bir sevgi de yeşermez. İçinde sevgi olmayanın vicdanı da, merhameti de zamanla kurur.
Belki de bütün mesele burada başlıyor.
Buradan nasıl Gazze’ye geçeceksin, nasıl İsrail’e geçeceksin, nasıl dünyaya, nasıl insanlığın acımasızlığına geçeceksin, onu ben de bilmiyorum.
Ama insanı konuşmaya başlayınca, insanın acısına uğramadan devam edemiyorsun.
Son günlerde Adidas’ın bir İsrail askeriyle çektiği video karşıma çıktı. Açık söyleyeyim, böyle bir görüntünün insanlığın içini acıtması gerektiğini düşünüyorum.
Ama neden bilmiyorum; bugün Avrupalıları, büyük sermaye sahiplerini, dünyadaki birçok insanı yeterince incitmiyor gibi görünüyor.
İşte buna şaşırıyorum.
Bu kadar düşünen, bu kadar sorgulayan, bu kadar gelgit yaşamış, tabiri caizse feleğin çemberinden geçmiş insanların, merhamet gibi kutsal bir duygu karşısında nasıl bu kadar sessiz kalabildiğini anlamıyorum.
Kimseye “eline silah al, git Gazze’de savaş” demiyoruz.
Mesele bu değil.
Mesele, bir bebeğin öldürülmesine karşı çıkabilmek için herhangi bir ideolojiye ihtiyaç duyulmaması gerektiğidir.
Gazze’de çocukların, bebeklerin, kadınların, yaşlıların öldürüldüğünü hep birlikte gördük.
Ve benim asıl anlamadığım şu:
Kendisinden olmayana saygı duymuyor.
Merhamet etmiyor.
Vicdanını kapatıyor.
İnsanları öldürmek İsraillilere o kadar basit geliyor ki insan olarak şaşırıyorsunuz.
Ciddi ciddi insan öldürdükleri için sevinç gösterileri yapabiliyorlar.
Öldürüyorlar, bebek, anne, hamile, yaşlı, hasta, hiç bakmıyorlar, tek ki kendilerinden olmasın. Tek ölçüleri bu. Öldürmekle kalmıyorlar soykırım yapıyorlar. Kendinden olmadığı zaman insanların ölmesinde, yok edilmesinde, yakılmasında hiçbir beis görmeyen bir topluluk var karşımızda.
İşte asıl felaket bu.
Bugün bu durum yalnızca Müslümanlar içinmiş gibi görünebilir.
Peki yarın?
Yarın İsrail’in bütün insanlık için büyük bir felakete dönüşmeyeceğinin garantisini kim verebilir?
Amerika ellerinde, Avrupa devletleri ellerinde, Kanada devleti ellerinde, buralardaki vatandaşlar bile İsrail’in düşmanı olabilir, kim bunlara o zaman dur diyecek? Acıma yok ki.
Görmedik mi?
Her şey gözlerimizin önünde cereyan etti;
İnsan katletmeyi…
Bebek katletmeyi…
Hamile kadın katletmeyi…
Yaşlı katletmeyi… sıradan bir olaymış gibi yaptı İsrail. Bunları gördük.
Peki Kanada niye göremiyor bunu?
Amerika niye göremiyor?
Avrupa Birliği ülkeleri niye göremiyor?
Adidas niye göremiyor?
Volkswagen niye göremiyor?
Evet, ey Adidas…
Reklamda oynattığın o askere bir sor bakalım kaç bebek katletti. İnan üzülerek ifade ediyorum, övünerek yaptığı katliamları anlatacaktır, soykırımın bir parçası olmasından gurur duyacaktır. Bunu insanlığımdan utanarak ifade ediyorum, biz utanıyoruz da onlar utanmıyor, onlar yok etmekte beis görmüyorlar ve Adidas da onlarla reklam yapmakta bir beis görmüyor.
Allah kahretsin yahu, sen bir ayakkabı markasısın ve insanlar seni severek kullanır, sporla özdeşleşmişsin, neden şimdi insanlık katilleri ile aynı saftasın?
Satış yapmak için bile olsun, vicdanın yok mu senin?
Bu kadar açık bir insanlık dramının yaşandığı yerde, insanların acısını biraz olsun hesaba katmak bu kadar mı zor?
Gazze’de binlerce insan uzuvlarını kaybetti. Çocuklar sakat kaldı, aileler yok oldu, şehirler yıkıldı.
Sen gittin böyle bir tablonun ortasında, İsrail ordusuyla özdeşleşen, soykırımın parçası bir askeri mi buldun reklam yapmak için?
İşte bunu anlamıyorum.
Evreni anlayan arkadaşlar bunu anlıyor mu bilmiyorum ama ben anlayamıyorum.
Belki de insanlığın önce kendisini düşünmesi gerekiyor.
Çünkü biz evreni düşünüyoruz.
Âlemi düşünüyoruz.
Mevti, yaşamı, geleceği düşünüyoruz.
Her şeyi düşünüyoruz.
Ama beraber yaşamayı düşünemiyoruz.
Kendisinden olmayana merhamet etmeyi düşünemiyoruz.
Hakikaten çok acı.
Bu acı insanı nereye götürür, onu da bilmiyorum.
Ama hayırlı bir noktaya götüreceğini hiç zannetmiyorum.